Het bestaansrecht van de imperfecte bruid

Door Johanna Nolet 7 februari 2018  Beeld: Louisa Coulthurst

Ik heb nooit gedroomd over een bruiloft… Over een prins op één knie en een kreet van geluk… Het beeld van mezelf in een nakende, witte, pompeuze trouwjurk, roept bij mij slechts gevoelens van (plaatsvervangende) gêne en ongemak op. Op Pinterest vind ik alleen witte, magere modellen in peperdure gewaden. Waardoor de traditionele bruid voelt als een discriminerend statement van geaccepteerde schoonheid en status. Het soort schoonheid dat ik niet bezit. En dus fantaseer ik er niet over, niet eens stiekem. Het komt niet in me op.

Toch vraag ik van de zomer spontaan mijn vriend ten huwelijk. Vol overtuiging van onze liefde en de behoefte ons geluk met dierbaren te delen. Veel verder denk ik niet na. Dat vind ik wel lekker ook. En cool. Ik ben een nonchalante bruid. We gaan voor een festival sfeertje en ik voor een kleurrijke zomerjurk. Niet wetende dat er in mij wel degelijk een echte bruid schuilt. En dat ik haar het bestaansrecht ontneem.

In het verleden heb ik mezelf veel dingen misgunt omdat ik in mijn ogen niet voldeed aan ‘het plaatje’. Terwijl mijn vriendinnen op hun dertiende met veel plezier de make-up doos van hun zus opentrokken, hield ik het bij een bescheiden mascara’tje. Het had geen zin, dacht ik. Jongens zouden mij niet ineens wél aantrekkelijk vinden met een laag make-up. Daar zou niemand intrappen. En omdat ik het niet van mijn uiterlijk moest hebben, zocht ik mijn eigenwaarde in andere dingen. In een zelf geschreven liedje op de gitaar, bijvoorbeeld, of mijn oprechte aandacht voor vriendinnen.

Zo dacht ik ook mijn trouwdag door te komen. Door me vooral te focussen op wat ik wél te bieden heb; mijn liefde, lekker eten, mooie muziek. Mijn bruidse voorbereidingen voor me uitschuivend. Welke een groeiende bron van angst vormen in plaats van plezier. Tot het besef tot me doordringt… tijdens een door mijn moeder aangespoord bezoek aan een bruidsjurken winkel in Buitenveldert… dat de conventionele schoonheidsterreur mij in de dop al van onschuldig dromen beroofd heeft. In mijn pogingen om mannen in het verleden niet voor de gek te houden, heb ik vooral mezelf misleid. En wel met de oudste truc uit de doos: door te doen alsof het me niets kan schelen. Door te doen alsof ik niks verlang of mis.

De imperfecte bruid heeft ook bestaansrecht. En in wezen bestaat ze niet. Een bruid is een bruid. Sommige vrouwen worden met dat begrip geboren, anderen groeien erin. In de notie dat iedere vrouw tijd en geld waard is, ook als ze maat 46 en krap €200 te besteden heeft. Dat je eigen vrouwelijke, weelderigheid toe-eigenen, niet gelijkstaat aan je conformeren aan culturele schoonheidseisen. Dat die onverdeelde aandacht voor jezelf plezier en creativiteit oproept. Helend werkt, zelfs. En dat je je niet hoeft in te dammen, verwaarlozen of je dienstbaar hoeft op te stellen om te mogen bestaan. Je mág tien winkels afstruinen voor één ring of jurk. En je mag je moeder naar alle tien meeslepen!

Ik realiseer het me wat laat, maar ik mag de bruid in mij omarmen, zonder Johanna te verliezen. Ik hoef niet tien uur lang op de ballen van mijn voeten te gaan staan of vooraf een week in de zon te gaan liggen bakken. Ik hoef mijn taille niet in te snoeren en mijn buik niet te ‘corrigeren’. Maar ik hoef ook niet in een jute zak het gangpad door te lopen. Ik mag onderzoeken wie ik ben als bruid en de vloer voor haar vrijmaken. Gelukkig hebben we nog tien weken de tijd. Voor een bruid in de baarmoeder een eeuwigheid!

Johanna Nolet is coach, schrijver en spreker. Zij nodigt mensen uit om het voorbeeld te zijn dat ze zelf niet gehad hebben. Ze is oprichtster van de populaire blog Geen Bekende Vrouwen en spreekt voor publiek over zelfliefde, relaties en creatief leven. Op de hoogte blijven? Like GBV op Facebook en volg Johanna op Instagram voor dagelijkse inspiratie.

Pssst…

2 reacties

  1. Renée op 12 februari 2018 om 07:11

    Mooi Johanna!
    Is ‘TROUWEN’ niet in de
    eerste plaats:
    ‘trouw zijn aan jezelf’?
    En van daaruit:
    Met volle aandacht en troiw blijvend aan jezelf elkaar omarmen?
    ‘TROIW-EN’ is een werkwoord!
    Een proces in wording en ontwikkeling.
    In jezelf en met elkaar.

  2. Johanna Nolet op 12 februari 2018 om 10:57

    Ja Renée, wat mooi! Je hebt helemaal gelijk! 🙂

Laat een reactie achter





Liefdesbrief #2 Hoe vraag jij om aandacht?

Door Johanna Nolet 17 juli 2018

Verder lezen

Kies jij voor liefde?

Wil jij je onderdompelen in onderwerpen als zelfliefde, relaties, bodypositivity en oprecht en creatief leven?

Schrijf je dan in voor mijn liefdesbrief en wordt deel van onze dappere Love Tribe!