Het grootste misverstand rondom kwetsbaarheid

Door Johanna Nolet 27 september 2017

Je kwetsbaar opstellen… Het is het laatste waar je aan wil denken wanneer je hartstreek overgeeft van angst. Terwijl het braaksel aan zelfoordeel langs je ingewanden naar beneden sijpelt. En zich vastkoekt aan de drab die door de jaren heen tot pure eenzaamheid versteend is. Want als íemand zou weten wie jij echt bent… hoe je écht in elkaar steekt… welke fouten je in je leven gemaakt hebt… dan zouden ze je naakt over het dorpsplein laten rennen en met uitwerpselen bekogelen. Oké, dat is misschien wat overdreven, maar op z’n minst zouden ze je ontvrienden en bij de supermarkt omzeilen.

Gek genoeg denken we allemaal zo. Ik denk bijvoorbeeld dat de NOS het als breaking news zou uitzenden als ze erachter zouden komen dat ik vroeger veel loog om aandacht te krijgen. Dan heb ik het niet over het aandikken van een matig verhaal, maar hele scenario’s uit mijn duim zuigen. Jij denkt misschien dat de mensheid je laat vallen als je uitkomt voor je seksuele voorkeuren of het aantal flessen wijn dat je wegzet nadat iedereen vertrokken is. Oh, en ik doe altijd overdreven sociaal als ik me voor moet stellen aan een nieuwe groep mensen. Alsof ik helemáál niet instantly in een identiteitscrisis geraak en door een gat in de grond wil zakken.

Op een bepaald gebied houden we allemaal een façade op naar de buitenwereld. Denkend dat het te laat is om het doek te laten vallen. Dat we het vertrouwen van geliefden dan voor eeuwig zouden schaden. Of nooit meer serieus genomen zouden worden. Dit “besef” maakt ons verdrietig, eenzaam en op termijn: bitter. Gezichtsverlies lijkt het ergste wat er is. En dus regeert de schaamte.

Ik geloof dat dit het allergrootste misverstand van de mensheid is. Het is gewoon allemaal niet waar. Tuurlijk, niet iedereen is in staat om jou en al je imperfecties in liefde te omarmen, maar dat komt niet door jou. Eerlijkheid en kwetsbaarheid is voor gevorderden. Voor mensen die bereid zijn zichzelf te vergeven. Niet iedereen is daaraan toe op het moment dat jij dat bent. En dus zal niet iedereen jouw uitnodiging tot gedeelde kwetsbaarheid durven aannemen. Sommigen zitten nog vastgeklemd in de grip van hun eigen schaamte. Het voelt dan alsof ze jou afwijzen, maar in feite misgunnen ze zichzelf de vrijheid om gewoon te zijn. Precies zoals jij ook al die tijd gedaan hebt. Totdat je dat niet meer deed. Gun hen ook de tijd.

Het enige wat je doet als je uitkomt voor je ware zelf, is mensen herinneren aan jouw menselijkheid. En menselijkheid is wat jou met een ander verbindt. We zijn namelijk allemaal weleens dom, egoïstisch, “anders” of asociaal. Als ik jou nu vertel dat ik tot vorige maand dacht dat er een half jaar tussen september en januari zat in plaats van drie maanden… Waardoor ik een groot deel van mijn leven één kwartaal per jaar in een onbegrijpelijke staat van tijdnood heb gezeten… dan vind je dat waarschijnlijk oneindig dom, maar geen reden om me te ontvolgen. Misschien hou je hierom zelfs wel een stukje meer van mij en dus van je imperfecte zelf. Ik durf te gokken op dat laatste.

Op 12 oktober spreek ik over kwetsbaarheid en het voorbeeld zijn dat je zelf nooit gehad hebt. Dit doe ik op de Dag van de Kwetsbaarheid in Culemborg, een dag waar jij en ik samen héérlijk een potje mens kunnen zitten wezen. Zie ik je daar? 😀

Johanna Nolet is coach, schrijver en spreker. Zij nodigt mensen uit om het voorbeeld te zijn dat ze zelf nooit gehad hebben. Ze is oprichtster van de populaire blog Geen Bekende Vrouwen en spreekt op congressen over zelfliefde in werk en relaties. Op de hoogte blijven? Like GBV op Facebook en volg Johanna op Instagram voor dagelijkse inspiratie.

Pssst…

  • Wil je geen blog missen? Klik hier
  • In één klap inzicht in jouw grootste behoefte? Klik hier

10 Comments

  1. Tyche op 28 september 2017 om 20:29

    Wat zeg je dat toch goed Johanna. Ik heb ook zoveel gelogen vroeger. Potverdorie en de ouders van vriendinnetjes kwamen dan verhaal halen. Pas nu weet ik dat als een kind zo
    liegt het niet zo goed gaat en heel veel liefde nodig heeft.

    Ik vind dat je het zo goed zegt met compassie naar de nog-niet-durvers.

    Thanks for being you!
    En wat fijn dat je op de dag van de kwetsbaarheid komt spreken!

    • Johanna Nolet op 28 september 2017 om 21:37

      Ooooh jaaaa, deed jij dat ook vroeger? Ik vind het een van de heftigste dingen om aan terug te denken. Zit veel schaamte op. Zou er graag samen over praten en grappen. Met heel veel alcohol of zo… ;-P

      Thanks for having me lieve Tyche!!!

  2. Carola op 29 september 2017 om 08:58

    Mooi beschreven Johanna! Kwetsbaar zijn maakt je zoveel mooier. Veel mooier dan de Ijskoningin die veel mensen laten zien.
    Het geeft zoveel rust als je jezelf kunt omarmen wie je bent, met al je mooie en minder mooie kanten (slechte kanten heb je eigenlijk niet toch?). Keuzes durven maken omdat ík dat wil en niet omdat mijn omgeving dat van mij verlangt of oplegt. Ik kan alleen maar hopen dat mensen mij mijn keuze gunnen. Hoe klein of groot ook. En ookal begrijpen ze het niet.
    Maar ook de rust in bijv het daten. Ik kan de dingen veel meer scheiden. Jammer als een man mijn niet leuk vind, ik blijf nog steeds een prachtmens. Gevoel kun je nu eenmaal niet afdwingen. En ik wil dat iemand bij mij wil zijn omdat hij dat wil, niet omdat ik de boel manipuleer.
    En tuurlijk betrap ik me er nog wel eens op dat ik me onzeker voel tussen andere vrouwen die ik dan mooier vind dan mezelf maar ik herken het nu.
    Nou lange reactie haha maar jouw verhaal triggerde om dit. Ik heb echt bewondering voor je en hoe je je kwetsbaarheid toont (zeker op social media!) en volg je verhalen graag.
    Liefs, Carola

    • Johanna Nolet op 29 september 2017 om 11:57

      Wauw Carola, wat een prachtig en herkenbaar verhaal! Ik vind dit heel mooi: “Ik kan alleen maar hopen dat mensen mij mijn keuze gunnen. Hoe klein of groot ook.” Of ze dat doen, zegt alles over hen en niks over jouw. <3 Dank voor je reactie!

  3. Lisa op 29 september 2017 om 14:54

    Mooi en herkenbaar stukje.
    Toevallig had ik na een theatersportsessie een open gesprek met een andere speler waarin ik opbiechte dat ik het gevoel had mezelf compleet voor schut te hebben gezet tijdens de improvisatie. Zij vond het juist hardstikke stoer en supergrappig. Dit zorgt weer voor wat zelfreflectie en een gesprek waarin de ander zich ook kwetsbaar durft op te stellen. Puur!

    • Johanna Nolet op 29 september 2017 om 15:19

      Gaaf Lisa! En super dapper!! <3 Je hebt haar daar iet mee gegeven hè... Zie je dat? 🙂

  4. Patries op 9 oktober 2017 om 22:08

    Herrrrrrrkenbaar!

    Ik heb ook verhalen verzónnen joh. Niet te doen. De schrijvers van de soaps van tegenwoordig zouden jaloers zijn.

    Sommige mensen uit die tijd hoop ik ook nooit meer tegen te komen, omdat ik me echt kapót schaam over die verhalen.

    Complete uithuisplaatsingen tijdens mijn eerste groepsvakantie als tiener. Of ik dan niet bij een van de leiding mocht komen wonen? (Yeah right!) Het ergste was dat ik het verhaal dan ook nog opschreef. En dat schrift vergat ik mee te nemen naar huis….. oopsie…. Te erg gewoon achteraf. En dat allemaal voor wat aandacht en om gezien te worden…

    Nu weet ik dat het toen een wanhoopskreet was…. maar toch… schaamrood op de kaken.

    • Johanna Nolet op 10 oktober 2017 om 11:21

      Ooooh jaaaaa Patries… Ik herken het helemaal. Moeilijk om daar niet over te oordelen hè? Maar we moeten maar proberen om zo mild mogelijk naar onszelf te kijken. We waren toen al zo behoeftig naar liefde, zou toch zonde zijn als we onszelf dat nu ook zouden misgunnen. Dank voor je openheid!! Dat helpt mij ook weer. 🙂 X

  5. Sascia op 13 oktober 2017 om 16:22

    Oh mijn god, zo raak dit! Topstuk weer 🙂 Liefs

    • Johanna Nolet op 13 oktober 2017 om 16:32

      DANKJEWEL!!!

Laat een reactie achter





Wat mannen moeten begrijpen over seksuele intimidatie

Door Johanna Nolet 17 oktober 2017

Verder lezen