Ik heb een heel zwaar leven…

Vandaag werd ik wakker met het besef; Het is weer zo’n dag. Ik ben waardeloos. Ik heb belabberd geslapen en intens raar gedroomd. Iets met mijn vader die “draagvader” was voor mijn baby, je weet wel. Ondertussen ben ik zelf zwanger van een choco-baby. Ik vind drie opengescheurde plastic verpakkingen terug op de grond… stukjes gesmolten chocola in de bank. Nu kan ik niets meer goed doen. Ik kan eigenlijk net zo goed niet opstaan. Of gewoon alvast mijn graf inrollen.

Zwaar leven

Ik denk aan het steengoede lied; Ik heb een heel zwaar leven, van Brigitte Kaandorp. Ze zingt:

“Ik heb een heel zwaar levaaaaah…. Alles is voor mij ontzettend moeilaaaaaaak… ‘k heb echt een heel zwaar levaaaaah…. Nee nee, maar écht waaaaaar… Alles is voor mij gewoon ontzettend zwaar.”

Maar ík heb het vanmorgen écht zwaar. Ik trek mezelf kreunend uit bed, om te ontdekken dat mijn vriend’s tosti ijzer het in de stekkerdoos van mijn elektrische tandenborstel heeft gewonnen. En dat mijn favoriete yogalegging zichzelf heeft liggen vermenigvuldigen in de wasmand. Ik moét mezelf naar yoga zien te krijgen. Eenmaal zwetend in één of andere strijdpose zal de mist opklaren. Dan zal ik uit dat gitzwarte hoofd van me, dat vadzige lijf inzakken. En zal ik voelen dat er heus wel weer een lichtje aan de horizon verschijnt. Volgend jaar of zo…

Slachtoffer

Is lijden geen fascinerend fenomeen? Wat maakt deze ochtend nu precies zo zwaar? Het feit dat ik maar vijf uur heb geslapen? Daar heb ik op een festival beduidend minder last van… Of dat ik gister twee repen chocola en een halve pak koek naar binnen heb gewerkt? Dat was gisteravond even afzien, maar daar heb ik nu toch geen last van? Ik ben helemaal voor toegeven aan vermoeidheid en verdriet. Maar dat weet ik nog weleens te verwarren met toegeven aan mijn eigen slachtofferschap. Het verschil tussen voelen en lijden ligt genuanceerd en als je die twee uit elkaar weet te houden, mag je jezelf gerust ‘gevorderd’ noemen. Want wat is het verschil tussen voelen en lijden eigenlijk?

Oordelen

Als ik voel wat er is, dan voel ik dat ik moe ben van mijn eigen eisen. Dat er soms een zware last op me drukt en dat ik het gehad heb met dat streven naar bewustzijn en ontwikkeling. Hoe bewuster ik van mijn eigen gedrag word; van mijn eet- en gedachtepatroon, mijn smartphone- en Netflix verslaving, hoe minder ik van het leven lijk te kunnen genieten. Als je niet oppast, bestaat het ‘bewuste leven’ uit een constante confrontatie met wat je nog niet kan. Waar je nog niet bent. Afgewisseld met een uitzinnig halleluja moment hier of daar, waarin je jezelf op de schouders klopt omdat je even op je paasbest bent. Het moment dat je die kilo kwijt bent, precies op het juiste moment de juiste woorden vindt of een snauw inslikt richting kind of partner. Op dat moment ben je even helemaal “perfect” en dus “gelukkig”. Totdat het, totaal onverwacht, weer helemaal “mis” gaat.

Labels

Het zijn die labels “perfect”, “gelukkig” en “mis” die de boel bedriegen hier. Het verschil tussen voelen en lijden is namelijk de bijkomstigheid van goed en fout, de waardeoordelen die thuis en op school als vitaminepilletjes worden uitgedeeld. Het is het verschil tussen “Ik heb zes uur geslapen” en “Ik had ook niet zo zwak moeten zijn en al die repen chocola en afleveringen Girlboss moeten verorberen”. De realiteit is dat snacken, Whatsappen of bankhangen niet tot lijden leidt. Het kan heus tot fysiek, emotioneel of spiritueel ongemak leiden. Je kunt best voelen dat je gedrag je niet voedt en dat je behoefte hebt aan iets anders. Maar het oordeel dat je ‘nu niet goed leeft’ en de eis dat je ‘binnen een week herboren moet zijn’, is wat tot onnodig lijden leidt. Zelfoordeel leidt tot lijden.

Goed of fout bestaat niet

“Het is weer helemaal mis”, bestaat niet. Goed of fout bestaat niet. Wat goed en fout is, wordt door mensen bedacht en is sterk onderhevig aan de tijd en cultuur waarin we leven, aan je opvoeding en aan jouw al dan niet obsessieve karakter. Goed of fout is een mening, geen feit. In feite bestaat alleen maar ‘wat is’. Welk waardeoordeel je geeft aan ‘wat is’, mag je zelf weten. Dus aangezien elk ontwikkelingsproces haar eigen tijd nodig heeft en je hier zelf het oordeel over velt… Lijkt het je dan niet fijn om deze ontwikkeling vanuit een positief licht te bekijken? Lijkt het je niet fijn om zogenaamde resultaten los te laten en oog te hebben voor de intentie van je hart? Mijn hart staat erom te springen…

Johanna Nolet is coach, schrijver en spreker. Zij nodigt mensen uit om het voorbeeld te zijn dat ze zelf nooit gehad hebben. Ze is oprichtster van de populaire blog Geen Bekende Vrouwen en spreekt op congressen over zelfliefde in werk en relaties. Op de hoogte blijven? Like GBV op Facebook en volg Johanna op Instagram voor dagelijkse inspiratie.

Pssst…

  • Wil je geen blog missen? Klik hier
  • In één klap inzicht in jouw grootste behoefte? Klik hier

12 reacties

  1. Emmy op 14 juni 2017 om 20:29

    Dankjewel Johanna, voor het delen van jouw lijden. Het komt precies op een moment dat ik flink aan het lijden ben (‘ik ben niets waard’, ‘ik doe alles verkeerd’). Fijn, deze gedeelde menselijkheid.

  2. Johanna op 14 juni 2017 om 21:42

    Dan is mijn lijden toch nog ergens goed voor! 😉 Maar je doet niks verkeerd en je ware gevoel is je aandacht waard. Echt waar! ❤

  3. Sarah op 15 juni 2017 om 07:09

    I love you Johanna! 🙂 Mooi geschreven, herkenbaar en de spijker op de kop.

  4. Hanna op 15 juni 2017 om 08:26

    Mooi en herkenbaar stuk! Maar dan nu de praktische uitvoering… Heb je tips Johanna?

    • Johanna op 15 juni 2017 om 12:41

      Hoi Hanna,

      Voor mij begint het altijd met bewustzijn. Mijn helikoptermoment; wanneer ik boven mezelf uitstijg en zie dat ik het mezelf moeilijk zit te maken met zelfoordelen. Daar ligt een keuzemoment. Zet je het door? Of erken je dat al die zelfoordelen ook maar meningen zijn. En dat je de keuze hebt om de dag zonder oordeel voort te zetten. Dat je kunt denken: “Ik doe wat ik kan. Ik ben onderweg.” In plaats van: “Ik ben waardeloos en doe niks goed.” Het lastige is: bij die eerste moet je opstaan en weer doorgaan. Bij de tweede kun je in je misère blijven gaarkoken, want god wat heb je het zwaar. En als je dat nog even nodig hebt, is dat ook oké. Zolang je maar eerlijk bent naar jezelf, denk ik. Heb je daar wat aan?

      Liefs, mede-dramaqueen, Johanna 😉

  5. Shirah op 15 juni 2017 om 16:17

    Wauw, wat mooi! Deze twee zinnen lijst ik in: Goed of fout is een mening, geen feit. In feite bestaat alleen maar ‘wat is’. 😉

  6. Marije op 15 juni 2017 om 18:34

    Lieve Johanna, serieus, het gaat echt even niet zo lekker. Dus lijden met gegronde redenen. En ik dacht vandaag, wie kan ik godsnaam bellen? Om te spuien, om te praten. En ik dacht aan jou. Ik weet, daar zit je nou ook weer niet op te wachten, maar ik wilde gewoon even je advies. En tadaaaa, ik open Facebook, en ik lees dit blog. Wow! Wow! Wow! Ik snap hem niet helemaal, met dat lijden en voelen, want ik voel me gewoon kut en verdrietig, maar hij is wel heel fijn herkenbaar.
    Laten we binnenkort sowieso even koffie drinken. Ik heb namelijk een gaaf idee, waar ik jou voor nodig heb. X

    • Johanna op 18 juni 2017 om 22:17

      Ja het is ook heel moeilijk! En jaaa koffie!!

  7. Jeannet op 15 juni 2017 om 22:12

    Wat een mooi stuk Johanna
    Mijn omstandigheden zijn dusdanig dat niet veel mensen met me zouden willen ruilen. Ik heb dus reden genoeg om verdrietig te zijn en soms door te schieten in zelfmedelijden.
    Ik kan soms het verschil voelen in lijden: als ik lijd aan mezelf dan flopt er vaak een soort behoefte aan erkenning van anderen op. In het geval van “gewoon verdriet” is het meestal wel te doen: dan helpt een potje huilen en kan ik weer door. Het zelfmedelijden is een beetje zeurderig….
    Ik probeer steeds met beiden compassie te hebben

    • Johanna op 18 juni 2017 om 22:19

      Wat doe je dat ontzettend mooi Jeannet! Bewustzijn en liefde, meer kunnen we niet vragen en meer hebben we ook niet nodig. ❤️

  8. ep op 16 juni 2017 om 14:36

    Wauw zo herkenbaar. Zeker als je ook nog last hebt .Zoals ik van de hormonen. ….menopauze

  9. Hilda Huisman op 16 juni 2017 om 15:26

    Bedankt voor dit stuk, Johanna.

    Ik ben al maanden wanhopig ( om in de Brigitte kaandorp modus te blijven) op zoek naar mijn passie. Ik ben eergisteren net tot het besef gekomen dat ik nu al gewoon verder mag gaan met mijn nu al fantastische leven en dat ik er wel achter kom waar mijn hart ligt en wat ik het liefste doe in mijn leven.

    Hartelijke groet,

Laat een reactie achter





BE THE EXAMPLE YOU NEVER HAD

Nu lezen