Hoe ik naar gelijkheid streef en daar grandioos in faal

Door Johanna Nolet 17 augustus 2017

Oké… dus ik heb mezelf een paar dagen weg van het nieuws over Charlottesville gegund. Ik wilde in de zoete bubbel van mijn huwelijksaanzoek blijven. Maar dat is dus precies wat ‘privilège’ is. De mogelijkheid om te kunnen kiezen of je je bezighoudt met de ellende in de wereld. Anderen hebben die keuze niet. Voor hen is racisme een dagelijkse realiteit. En zoals Jimmy Fallon zegt: “Ignoring is supporting”.

Het punt is dat ik me, bij het soort grove confrontaties met racisme als die we afgelopen week in Charlottesville zagen, volledig machteloos voel. Herken je dat gevoel van iets te willen doen, maar niet te weten hoe? Dat gevoel tekent denk ik onze hele, westerse generatie. We zijn ons door social media hyper-bewust van de ongelijke verdeling in de wereld, maar hebben geen idee hoe we daarmee om moeten gaan. We zijn nog zo zoekende. Dus wat volgt is schuldgevoel en ontkenning. Dat is begrijpelijk, maar niet oké. Bewustzijn is niet genoeg…

Onderzoekshoogleraar en schrijver Brené Brown bevestigt mijn gevoel dat, omgaan met deze grote kwesties, in de kern neerkomt op het erkennen en omarmen van onze eigen kwetsbaarheid; Het feit dat we leven in een wereld waar blanke mannen heersen. En hoe wij dat bewust of onbewust in stand houden door dit feit niet te erkennen. Door te doen alsof we geen ‘kleur’ en ‘gender’ zien. Alsof we iedereen gelijke kansen gunnen.

Je gunt een ander pas dezelfde kansen als jezelf, wanneer je actief afstand doet van je privilèges. En dat doe je door niet weg te kijken wanneer het ongemakkelijk wordt. Door op te spreken als je discriminatie ziet plaatsvinden. Juist óók als deze ‘subtiel’ of ‘onbedoeld’ is. Door ‘de luxe om je mond te houden’ op te geven en jezelf kwetsbaar te maken voor een ander. Je neemt afstand van je privilège door de ervaring van een ander voor waarheid aan te nemen, in plaats van te zeggen dat die niet kan kloppen, omdat het jouw realiteit niet is. Omdat de ervaring van die ander misschien confronterend is voor jou.

Ik ben een tijdje geleden begonnen met me uit te spreken over de ongelijke behandeling die ik zelf als vrouw ervaar en die ik om me heen zie plaatsvinden omtrent mijn donkerder getinte, homoseksuele, anders uitziende of identificerende medemens. Ik voel me hier onzeker bij, want ik weet niet hoe dat moet. Niemand heeft het me geleerd. Ik vertegenwoordig hierin zelf het voorbeeld dat ik nooit gehad heb en pak het dus ook regelmatig verkeerd aan. Dan zijn er altijd mensen direct bereid om mij of mijn uitspraken te veroordelen. Dat is best heftig. Door in eerste instantie te reageren op de vorm, maken we het onveilig voor elkaar om onze nek uit te steken voor onszelf of een ander. We kunnen elkaar zeker op incorrecte benamingen of inhoudelijke onjuistheden aanspreken, maar doe dat met liefde. Nadat je zegt; “Je bedoelt het vast niet zo en wat dapper dat je hierover begint. Het is een lastig onderwerp.” Zó helpen we elkaar verder.

Want, kunnen we even terug naar dat gevoel van iets te willen doen, maar niet te weten hoe? Dat gaat over kwetsbaarheid. Als je je steentje aan gelijkheid wil bijdragen, moet je bereid zijn daar eerst in te falen. Want door jezelf buiten schot te houden, houd je vast aan je privilège. Door je mond te houden, houd je de blanke overheersing en de mannelijke dominantie in onze maatschappij actief in stand. En laat je ongewild je minderbedeelde medemens zitten. 

Ik weet dat het eng is, maar ik geloof dat we dit kunnen. Faal je met me mee?

 Johanna Nolet is coach, schrijver en spreker. Zij nodigt mensen uit om het voorbeeld te zijn dat ze zelf nooit gehad hebben. Ze is oprichtster van de populaire blog Geen Bekende Vrouwen en spreekt op congressen over zelfliefde in werk en relaties. Op de hoogte blijven? Like GBV op Facebook en volg Johanna op Instagram voor dagelijkse inspiratie.
Pssst…
  • Wil je geen blog missen? Klik hier
  • In één klap inzicht in jouw grootste behoefte? Klik hier

1 reactie

  1. Tyche op 17 augustus 2017 om 21:49

    Ja ik faal graag mee, maar vind het wel echt eng. Ik vind het namelijk schaamtevol hoe ik soms onbewust over mensen andere denk. Het valt me op dat ik soms verbaasd ben dat ik iemand met een hoofddoek heel aardig vind of dat ik daar blij om ben. Dat is dus niet zo normaal als bij witte mensen onder elkaar. Het valt mij geregeld op dat ik per ongeluk hartstikke racistisch ben. Ik heb mezelf zelfs weleens op betrapt dat als er 1 zwart persoon tussen een heleboel anderen werkt, dat ik
    dan zo’n soort gedachte heb als : O ja die hoort er natuurlijk ook
    bij. Dat vind ik dan dus blijkbaar niet automatisch.
    Het is heel moeilijk hier over te praten want mensen zijn geneigd het te ontkennen, of dan dus tegen mij te zeggen: vind je dat? Wat een onzin, iedereen is voor mij gelijk.
    Ja duh, voor mij ook, maar ergens in m’n onbewuste zit het dus niet helemaal recht.

    Nou ja, ik vind het heel moeilijk, maar denk dat jij en Brené gelijk hebben. Eerlijk zeggen hoe het is en van daaruit verder denken.
    Hiertoe dan bij deze een eerste kleine aanzet, maar ik koos m’n woorden zorgvuldig en merk dat ik ook denk: ooo wat heb ik toch een herkenbare naam, dan weten mensen dat ík dat heb gezegd. Nog een long way to go!



Onze grote health transformation

Door Johanna Nolet 15 april 2019

Verder lezen

Kies jij voor liefde?

Wil jij je onderdompelen in onderwerpen als zelfliefde, relaties, bodypositivity en oprecht en creatief leven?

Schrijf je dan in voor mijn liefdesbrief!

dit veld niet invullen s.v.p.