Liefdesbrief #1 Omdat we samen mogen helen

Door Johanna Nolet 3 juli 2018

Dappere Strijder,

Ken je dat paradoxale gevoel wanneer je iets aan jezelf schrijft, in een dagboek, notitie, gedicht of brief, en je boodschap zowel aan jezelf is gericht als aan de zon, de wind, de sterren en de maan? Hoe je je kunt schamen voor je meest intieme gevoelens en gelijktijdig kunt wensen dat het hele universum je hoort? Die tegenstrijdigheid is mijn meest loyale ‘pain in the arse’.

Daarom schreef ik vroeger tot diep in de nacht in mijn dagboek, met een zaklamp onder de deken, op mijn ellebogen, tot mijn schouders verkrampten. Daarom schreef ik ook ellenlange brieven, besmeurd met lippenstift-zoenen en tranen, naar vriendjes op vakantie. En mails vanuit Brazilië en India naar mijn ouders. Daarom schrijf ik blogs en artikelen aan jou. Ik doe dat niet alleen om zelf gezien te worden, maar ook omdat ik weet dat ik jou ermee dien. Omdat we allemaal gehoord en begrepen willen worden. Omdat mijn verlangen jouw verlangen is, of je dit nu wilt toegeven of niet.

Weet je, darling, als ik naar mezelf en de wereld kijk, wordt het me steeds duidelijker hoe we aan de buitenkant allemaal op elkaar willen lijken, maar koste wat kost ontkennen hoeveel we vanbinnen hetzelfde zijn. We doen alsof Amerika gek is en Nederland fantastisch. Alsof mensen met een gele, bruine of zwarte huidskleur dom, crimineel en profiteur zijn en mensen met een witte huidskleur belezen en te vertrouwen. We doen alsof mannen niet gevoelig zijn en altijd geschikt voor leiderschap en alsof vrouwen slechts ‘in dienst van’ en als lustobject van pas komen. Alsof daders monsters zijn en slachtoffers verantwoordelijk. Alsof dikke mensen dom en lui zijn en dunne mensen gedisciplineerd en succesvol. En allemaal is het niet waar. 

Toch strijden we hard voor deze overtuigingen, ook ten koste van onszelf. Want om onszelf los te kunnen zien van de ander, moeten we ons afsluiten voor het deel in onszelf waarin we overeenkomen: ons mens-zijn. We moeten ons empathisch vermogen de kop in drukken, een stuk uit ons hart snijden, om als de ‘goede’, superieure -halve- mens door het leven te kunnen. En de gevolgen zijn desastreus: Racisme; seksisme; oorlog; een obsessie met status en geld; een angst voor de vreemde ander; tentenkampen vol vluchtelingen; fabrieken vol dooie dieren, zeeën vol plastic, zelfhaat; depressie; een eetstoornis en diabetes epidemie; fysiek en psychisch geweld tegen homoseksuelen, transgenders, lichamelijk en geestelijk beperkten en dikke mensen; polarisatie in de politiek, need I go on?

Allemaal omdat we maar niet willen toegeven dat we allemaal mensen zijn met twee ogen, twee oren, een neus en een hart. Dat we allemaal verlangen naar liefde en geborgenheid. Liever maken we van de ander een monster dan toe te geven dat we gelijkwaardig zijn, met verschillende waarheden, maar dezelfde intenties. Waar schamen we ons toch zo voor? Schamen we ons voor ons mens-zijn? Ik denk het wel. Ik schaam me voor mijn soort. Ik schaam me voor mezelf.

We hebben hulp nodig, zoveel is duidelijk. Hulp om te accepteren dat we tekortschieten. Dat we onszelf, andere mensen en dieren geweld aan doen. Dat we liever vluchten naar het comfort van onwetendheid, in onze torens van privilèges, dan op te komen voor de slachtoffers van onze eigen zwakte. Die zwakte is onze angst en schaamte rondom onze collectieve geschiedenis, imperfectie, gemakzucht en medeverantwoordelijkheid. We hebben hulp nodig om onze onmenselijkheid onder ogen te komen. Opdat we samen kunnen helen.

Moedig mens, ik begrijp je angst. Daarom schrijf ik de komende tijd liefdesbrieven. Een druppel op een gloeiende plaat wellicht, but who cares. Mijn hart verlangt naar de zon, de wind, de sterren en de maan. En ik gun jou ook een gevoel van heel zijn, één zijn, van even niet alleen zijn. Een warm hart dat roept: “Het licht en de duister in mij, herkennen het licht en de duister in jou.” 

Nama-fucking-sté!

Met al mijn liefde,

Johanna

Ps. Ken je harten die ook baat zouden hebben bij mijn liefdesbrieven? Stuur deze blog dan vooral naar hen door, ze zijn van harte welkom. Aanmelden kan hier.

Johanna Nolet is coach, schrijver en spreker. Zij nodigt mensen uit om het voorbeeld te zijn dat ze zelf niet gehad hebben. Ze is oprichtster van de populaire blog Geen Bekende Vrouwen en spreekt voor publiek over zelfliefde, relaties en oprecht leven. Op de hoogte blijven? Volg Johanna op Facebook en  Instagram voor dagelijkse inspiratie.

Pssst…

  • Wil je geen blog of cursus missen? Klik hier

7 reacties

  1. Lonneke op 3 juli 2018 om 21:54

    Ik wacht met smart op je volgende liefdesbrief!

  2. ardien jansen op 3 juli 2018 om 22:43

    lieve johanna, ja, heerlijk een liefdesbrief. ik ben blij hem van jou te krijgen. Ik wist het altijd al, zijn we niet allen de zon, de maan en de sterren, het licht, de wind en het water. Zijn we niet beiden door hetzelfde scheppingsproces ontstaan. Ik weet dat jij voelt wat ik voel dat jij voelt.
    IK zing voor ouden van dagen en ik zweer je als je de energie hebt voor het schrijven van meer liefdesbrieven dan is hier een grote doelgroep. zij worden nooit meer door strelende handen aangeraakt en hebben in geen zestig jaar meer een liefdesbrief ontvangen. Ik was er al blij mee, voor hen is het een existeniêle behoefte. Ik kan voor duizenden emailadressen zorgen, maar dat is een onmogelijke taak voor je.
    Misschien ken jezelf wel ouderen om je heen. Misschien is het niet meteen je doelgroep maar er is daar wel grote dorst en ze zijn deel van ons. Ze hebben onze aarde geploegd, ons brood gebakken, ons gevoed. Wij hebben reden voor dankbaarheid.
    elke week een liefdesbrief naar een oudere, een liefdesbrief naar een moslim of een strakke katholiek, een naar een eenzame moeder die met kleine kinderen amper haar hoofd boven water houdt en een naar een langjarig gevangene, want dat zijn we allemaal zelf. En hoe kunnen we van ons zelf houden als we niet van hen houden.

    ik volg je al jaren johanna; en ik heb je lief, ardien

    • Johanna Nolet op 4 juli 2018 om 11:08

      Lieve Ardien,

      Je hebt zo gelijk! Dat lijkt me nog eens een mooi project, ik ga erop broeden.

      En ik ben ook het meertje! 😀

      Heel veel liefs terug!

      <3 Johanna

  3. Sanne op 4 juli 2018 om 00:19

    Jemig Johanna wat mooi en wat fijn. You made me cry. Gewoon van mooiigheid.

    En Ardien, wauw wat raak. Wat waar en wat erg. Liefde voor jou, alle ouden van dagen, jonge baby’s en alles daar tussenin❤️

  4. Tyche op 4 juli 2018 om 08:39

    Mooi gesproken!

  5. Heleen Timmerman op 4 juli 2018 om 16:38

    Prachtig geschreven: “Hoe je je kunt schamen voor je meest intieme gevoelens en gelijktijdig kunt wensen dat het hele universum je hoort? Die tegenstrijdigheid is mijn meest loyale ‘pain in the arse’.”

    Ik herken het zo! Schrijf over mindfulness en dat is heel persoonlijk. En toch doe ik het gewoon. Ik denk altijd dat ik toch niet de enige ben… (en hoop maar dat dat waar is… maar Johanna’s brief stelt gerust).

  6. Sanne op 4 juli 2018 om 20:59

    Lieve Johanna,

    Wat ik zo mooi vind, is dat je zo vaak durft te schrijven, wat we stiekem allemaal wel weten, maar wat we allemaal proberen weg te stoppen. Je blogs zijn voor mij vaak een soort van eye opener over dingen die ik eigenlijk wel weet, maar waar ik niet snel bij stil sta. We hebben allemaal onze vooroordelen, maar ook onze onzekerheden. Ik vind het gaaf dat jij zulke dingen weet te verwoorden, en fijn dat je dat met ons deelt!

    Ik kijk uit naar je volgende blogs / liefdesbrieven!

    – Sanne

Laat een reactie achter





Mijn verdriet is geen ballast, maar liefde…

Door Johanna Nolet 12 november 2018

Verder lezen

Kies jij voor liefde?

Wil jij je onderdompelen in onderwerpen als zelfliefde, relaties, bodypositivity en oprecht en creatief leven?

Schrijf je dan in voor mijn liefdesbrief en wordt deel van onze dappere Love Tribe!