Wat mannen moeten begrijpen over seksuele intimidatie

Door Johanna Nolet 17 oktober 2017

Gister heb ik al mijn moed bij elkaar geschraapt om een bijdrage te leveren aan de #metoo beweging: “If all the people who have been sexually harassed or assaulted wrote “Me too.” as a status, we might give people a sense of the magnitude of the problem.”

Bestaansrecht

In mezelf moet ik eerst een survival parcours aan obstakels door: Zijn mijn ervaringen wel ‘erg’ genoeg? Steel ik, door te spreken over mensonterende opmerkingen en grijpgrage handjes, de aandacht van slachtoffers van ernstigere vergrijpen? Heb ik het recht de hashtag te gebruiken? Mag ik überhaupt een trendgevoelige hashtag gebruiken om aandacht te vragen voor een wezenlijk kwetsbaar onderwerp? Wordt dat gerespecteerd of is dat not done?

Moed

Maar toch, mijn herinneringen aan traumatische ervaringen van mijzelf en vriendinnen winnen het van de onzekerheid. Ik wil me niet door angst voor bagatelliserende reacties laten leiden. En dus schrijf ik alsof het nu of nooit is. Ondertussen hou ik mezelf strak aan de ketting: Wat je ook doet, reageer níet vanuit emotie! Weeg je woorden héél voorzichtig af! Stoot mannen niet voor het hoofd, anders kunnen ze je boodschap niet horen! Ik wil zó graag dat mannen mijn boodschap horen…

Ongelijkheid

Heren, jullie zijn opgegroeid in een samenleving die vrouwen ondergeschikt stelt aan mannen. Door hen minder te betalen; geen leidende functies te geven; door hen op het uiterlijk te beoordelen en minder oog te hebben voor hun (sport)prestaties; door mannen maar twee dagen vaderschapsverlof te geven, waardoor de zorg voor een baby onmogelijk gelijk verdeeld kan worden; door vrouwen naakt, soms zelfs zonder hoofd, op reclameborden tentoon te stellen, als lokkertje voor de portemonnee. Dit maakt dat jullie onbewust geïndoctrineerd zijn met het idee dat wij bestaan voor jullie plezier. Voor het voeden van jullie eigenwaarde en imago.

Onveiligheid

Deze ongelijkheid zie ik terug in jullie ogen als jullie op een verlekkerde manier naar mij kijken. Al is het een blik van veraf, een tegenligger op de fiets, je voelt het meteen wanneer je gemarkeerd bent als prooi. De alarmbellen gaan af en het overlevingsmechanisme kickt in. Wat door jou als onschuldig of grappig wordt beschouwd, voelt voor mij soms als levensbedreigend. Dit klinkt misschien overdreven, maar had ik al benoemd dat jullie fysiek vaak groter en sterker zijn dan wij? Moet je nagaan als daar een opmerking over mijn lichaam bij komt kijken (in jullie ogen een “compliment”) of nog erger: een hand aan mijn lijf.

Objectificatie

Door mijn lichaam te beoordelen of zonder toestemming aan te raken, geef je mij het gevoel dat ik jouw bezit ben. Dat ik niet zelf de macht over mijn eigen lichaam heb, maar dat ik een gebruiksvoorwerp, een object ben waar jij mee kunt spelen wanneer het jou uitkomt. Dit is doodeng. Begrijp je dus dat je, puur door een vrouw als lustobject te bekijken, al een grens overgaat? Dat je daarmee menselijkheid en gelijkheid wegneemt en onveiligheid creëert? Dat dat een directe angst voor het worstcasescenario oproept? We weten immers allemaal dat er écht geestelijk gestoorden en vrouwenhaters rondlopen.

Macht

De #metoo beweging komt misschien wat rauw en ontluisterend op je dak. Je denkt misschien: Dit kan niet waar zijn… Wie zijn al die mannen? Dit doe ik niet hoor! Eén man gaf bij mijn post aan het gevoel te hebben dat we met deze hashtag mannen wegzetten als ‘altijd aan seks denkende maniakken’. Maar luister alsjeblieft heel goed: het is keer op keer bewezen dat de trigger voor seksuele intimidatie geen lust is, maar behoefte aan macht. De drang om te overmeesteren. Om het eigen ego to boosten over de rug van een ander. Het betreft geen door vrouwen uitgelokte geiligheid (zoals in deze tentoonstelling van de kleding van verkrachtingsslachtoffers pijnlijk duidelijk wordt), maar een verlangen naar controle. Of dit nu gebeurt doormiddel van een hoger salaris of een patserige opmerking, dergelijk machtsmisbruik zit nog op allerlei niveaus in onze maatschappij verweven.

Mijn realiteit

Voor ons is ongelijkheid dus de realiteit. Hierom haten we jullie niet. We zijn ook niet bang voor seks. We zijn bang voor ontmenselijking en machtsmisbruik. De objectificatie van vrouwen is hier onderdeel van. En die wordt nog aan alle kanten -door overheden, religies en media- genormaliseerd. Want als je er iets over zegt, word je of genegeerd, of voor aansteller uitgemaakt of de schuld wordt bij jezelf gelegd; “Had je maar niet dronken moeten worden / dat korte rokje aan moeten trekken.” Als het erop aankomt, zijn wij dus niet veilig. Niet écht.

Wat kun je doen?

Dus wat nu? We zijn allemaal onschuldig in dit systeem geboren. Hoezeer jij je van de ongelijkheid tussen man en vrouw bewust bent, is van vele factoren afhankelijk; je subcultuur, scholing, opvoeding, etc. Maar vervolgens vormen wij het systeem en is het aan ons om het leefklimaat leefbaar te houden. Met de #metoo hashtag geven vrouwen massaal aan: dit leefklimaat is voor mij onveilig. Dat is niet jouw schuld als individu, maar verandering is wel van jou afhankelijk.

Voorbeeld

Daarom nodig ik je uit om het voorbeeld te zijn dat je zelf niet gehad hebt. Om je eigen referentiekader onder de loep te nemen; vrienden aan te spreken op seksistische uitingen; om verhalen van vrouwen voor waarheid aan te nemen; grenzen te respecteren; vragen te stellen en te luisteren in plaats van meteen de discussie aan te gaan. Realiseer je dat de kans groter is dat je seksistisch bent, dan dat je dat niet bent. Dat je het zelf met de paplepel ingegoten hebt gekregen, dat je het in stand houdt met je vrienden en overdraagt op je kinderen. Om ervoor te zorgen dat onze jongens en meisjes met een veilig gevoel over straat kunnen, hebben we jouw hulp nodig. Ik geloof dat we dit samen kunnen.

Proberen

Ik schrijf dit voor alle mannen en vrouwen die zich weleens geïntimideerd hebben gevoeld door de blik, opmerking of handeling van een ander: Je bent geen aansteller. Jouw grenzen zijn heilig. En voor diegenen die weleens te horen hebben gekregen dat ze onbedoeld een ander hebben lastiggevallen, het is mij ook weleens teruggegeven: Je bent geen mannen- of vrouwenhater. Je bent ook niet slecht. Je bent mens. Je bent veerkrachtig, ontwikkeld en liefde en respect waard. Je mag leren. En we doen allemaal ons best om een zuiver pad te bewandelen in de jungle van misleidende religies, regelingen en reclameboodschappen. Voor die goede intenties en dappere pogingen heb je nu al mijn eeuwige dank en respect.

Klik hier voor mijn #metoo post.

Johanna Nolet is coach, schrijver en spreker. Zij nodigt mensen uit om het voorbeeld te zijn dat ze zelf nooit gehad hebben. Ze is oprichtster van de populaire blog Geen Bekende Vrouwen en spreekt op congressen over zelfliefde in werk en relaties. Op de hoogte blijven? Like GBV op Facebook en volg Johanna op Instagram voor dagelijkse inspiratie.

Pssst…

  • Wil je geen blog missen? Klik hier
  • In één klap inzicht in jouw grootste behoefte? Klik hier

40 reacties

  1. Emma op 17 oktober 2017 om 20:21

    Wat fijn geschreven!
    Blij dat ik een post vind waar ik me in kan vinden. Ik ben zelf aan het nadenken over wat ik zal schrijven bij #metoo… Mag ik je post delen op m’n Facebook?

    • Johanna Nolet op 17 oktober 2017 om 20:47

      Dankjewel Emma. En natuurlijk mag je ‘m delen. Graag zelfs. 🙂 <3

  2. Patries op 17 oktober 2017 om 20:26

    • Paul Smorenburg op 18 oktober 2017 om 14:39

      Dag Johanna,
      Heel goed geschreven, maar het roept ook ontzettend veel weerstand op. De beste samenvatting van die weerstand is: ‘De discussie is nu zodanig gedraaid dat wat ik ook doe of zeg (ja, ik ben zo’n man die zegt dat hij niet zo is), het oordeel is geveld: mannen zijn schuldig. Ja, jij ook Paul.
      Ik heb geen echt onderzoek gedaan onder 100 vrouwen, maar heb wel zo hier en daar vrouwen gevraagd hoe ze tegen mijn gedrag aankijken. Ik kom er goed van af in dat mini-onderzoekje, maar nu ben ik zo bang dat jij zult zeggen dat ik het aan de verkeerde vrouwen heb gevraagd. En nee, ik ontken of bagatelliseer het probleem niet, maar ja, ik denk wel dat het nu heel erg overdreven wordt als je schrijft: Realiseer je dat de kans groter is dat je seksistisch bent, dan dat je dat niet bent.
      Een hartelijke groet,
      Paul

      • Johanna Nolet op 18 oktober 2017 om 15:04

        Ja ja ja Paul, ik snap die weerstand heel goed! Ik denk dat jijzelf hierin de beste inschatting kan maken. Jij weet welke vrouwen je om hun mening hebt gevraagd. Zit daar eentje tussen die makkelijk voor haar mening uitkomt en er niet voor schuwt om de confrontatie aan te gaan? Dan heb je je onderzoek goed uitgevoerd. Maar ik vind dat niet eens het belangrijkste. Het gaat om wat je met deze nieuwe informatie doet.

        Kijk, ik zeg helemaal nergens dat alle mannen seksistisch zijn. Ik ben heel blij dat je de moeite neemt om dat mini-onderzoekje te doen. Je stelt je ervoor open. Dat doe je ontzettend goed. Want de kans is inderdaad groter dat je je op een bepaald moment seksistisch gedragen hebt, dan dat je dat nooit hebt gedaan. Het zou bijzonder zijn als dat nooit gebeurd zou zijn. Daarvoor moet je elk moment van je leven bovengemiddeld bewust zijn geweest van iets dat je helemaal niet in zoveel woorden hebt meegekregen. Dus, als jij geen bovengemiddeld bewuste man bent, maar een gemiddeld bewuste man, dan maakt dat je geen slecht mens. Het betekent gewoon dat je beïnvloedbaar bent voor de huidige cultuur. Zoals wij allemaal zijn.

        Die weerstand die je voelt is niet erg. Laat die er gewoon zijn en blijf bewust naar jezelf en de mannen en vrouwen om je heen kijken. Dat is alles wat we vragen. Want dit probleem wordt heel breed gedragen. Daar kunnen we toch niet om heen.

        • Erik op 18 oktober 2017 om 22:40

          Ik zie helaas een parallel met de zwartepietendiscussie, die vooral vorig jaar snel koerste naar de opvatting dat iedere blanke een racist is, tenzij hij/zij voortaan nederig buigt, persoonlijk schuld bekent aan het slavernijverleden en zijn/haar positie welwillend afstaat aan niet-blanke minderheden. Ik chargeer uiteraard, maar qua gevoel kwam het er wel op neer.
          Een knappe man kan zich meer opmerkingen veroorloven jegens vrouwen dan een niet-knappe man. Uiterlijk minder bedeelde vrouwen blijven vaak buiten ‘schot’. Het probleem is vaak niet eens zozeer de verhouding man-vrouw, maar de opvattingen op basis van uiterlijk. Een goede vriend van mij heeft ongeveer hetzelfde karakter als ik, dezelfde humor, een soortgelijke manier van spreken. Het verschil tussen hem en mij is ongeveer 50 kilo en een pokdalig gezicht. We hebben het geregeld getest op dames op terrassen of in parken waar we om beurten langs liepen. Wanneer hij tegen een vrouw zei dat ze er mooi uitzag (en niets meer dan dat!), kreeg hij meestal een snauw. Wanneer ik het een paar minuten later op exact dezelfde manier zei, kreeg ik bijna altijd een glimlach en niet zelden een uitnodiging om verder te praten (waarop ik dan uiteraard niet inging). We hebben het vaak getest bij uiteenlopende vouwen. Er zijn meer van dit soort experimenten bekend, je kunt er op YouTube filmpjes over vinden. Helaas gaat het er dus vaak niet om dát er en hóe iets gezegd wordt, maar wat het uiterlijk is van degene die het zegt.
          Hiermee wil ik niets goedpraten. Seksuele intimidatie is nooit juist. Maar in die gevallen waar het gevoel geïntimideerd te worden afhangt van het uiterlijk van degene die het doet, krab ik mezelf toch even flink achter de oren. Dan heeft het niets te maken met intimidatie, maar met persoonlijke uiterlijke voorkeuren. En dat zegt óók iets over sociale (on)vermogens.

          • Johanna Nolet op 19 oktober 2017 om 13:03

            Hoi Erik, ik hoor wat je zegt. Vrouwen beoordelen zeker op uiterlijk en objectificeren ook. Dat maakt het nog niet goed. Uiterlijk heeft inderdaad invloed, maar ik vind dit punt wat jij nu maakt een afleiding van waar het uiteindelijk om gaat. Persoonijk heeft het uiterlijk van de intimidator beperkte invloed op hoe het voor mij voelt. Het enige verschil is misschien dat een vrouw haar eigen instinct bij een ‘mooie man’ minder serieus neemt. De meeste mannen hebben geen slechte bedoelingen als ze een praatje aanknopen en mooie mannen krijgen vaker het voordeel van de twijfel. Dat is oneerlijk, maar verandert niet het feit dat intimidatie, intimidatie is.



          • Sairoong op 19 oktober 2017 om 22:55

            Persoonlijk denk ik dat de duiding van de factor ‘uiterlijk’ hier onjuist is; ik denk dat het draait om in hoeverre aanspraak wordt ervaren als gewenst of ongewenst. Er is namelijk niets mis met gewenste aanspraak.
            Het gaat mis doordat vele mannen rondlopen met de assumptie/opvatting/excuus om hun gedrag te legitimeren dat hun opmerkingen gewenst zijn.
            Seksistische mannen denken dat het oké is om (positief) commentaar te leveren op een vrouw, ze denken dat we erop zitten te wachten. Ze wíllen dat we erop zitten te wachten. Ze willen bedankt worden.
            “Och wat fijn, een compliment van JOU, wat prijs ik me gelukkig met specifiek JOUW oordeel dat ik een lekkere kont heb en mijn gezicht JOU aanstaat! Hoezee!”.
            Ze verwáchten bedankt te worden; hier komt ook het element van ‘intimidatie’ om de hoek kijken, want hoe ver gaat een groter, sterker iemand om te verkrijgen waar hij denkt recht op te hebben?!
            En wanneer een vrouw dan niet of negatief reageert op het commentaar (we zijn per slot van rekening geen enkele commentaar-leverende man iets schuldig), ontstaat het idee -en vaak ook het negatieve commentaar- dat wij chagrijnig, arrogant of ondankbaar zijn omdat het ego de realiteit niet weet te verdragen: dat aandacht van die persoon en/of diens commentaar (=oordeel) ongewenst is.
            En ja, uiterlijk, de omstandigheden en de manier waarop commentaar gebracht wordt, speelt mee in de beoordeling over de (on)gewenstheid van dat commentaar.



          • Johanna Nolet op 19 oktober 2017 om 23:13

            Wauw! Spot on Sairoong! Dankjewel voor deze treffende uiteenzetting!



      • Saskia de Wit op 18 oktober 2017 om 19:31

        Beste Paul, dat is een goeie vraag! ‘Wat kan ik daaraan doen!”
        Obama heeft dat bij de Grammy uitreiking een keer verteld.
        Zelf vind ik Katz dat heel goed vertellen en fijn dat jij hier ook over nadenkt!
        https://youtu.be/ElJxUVJ8blw

  3. Gerda op 18 oktober 2017 om 06:43

    Amen

  4. Danny op 18 oktober 2017 om 08:59

    Met de tekst ben ik het helemaal eens. Ik vind alleen ook dat alle mannen die als jongen regelmatig seksueel misbruikt zijn en dus precies weten hoe het voelt om zwak en weerloos te zijn, dit soort genderdiscriminatie wel erg vaak voor ogen krijgen, aangezien ze nu toch ook echt wel mannen zijn en vrouwen die het patriarchaat juist bewust instandhouden er makkelijk vanaf komen. Toch een beetje zout in de wonden met discriminerende generalisaties enzo.

  5. Danny op 18 oktober 2017 om 09:01

    De kop tegenover de inhoud bedoelde ik dus. De inhoud is treffend.

    • Johanna Nolet op 18 oktober 2017 om 11:19

      Hoi Danny, dankjewel dat je dit aan me teruggeeft. Ik snap je helemaal. Ter informatie: Ik heb geprobeerd om zo genuanceerd mogelijk te werk te gaan, dat heb je in de inhoud gemerkt, maar met zo’n titel moet je keuzes maken. Heel irritant vind ik dat ook. Liever zet ik er een genuanceerde kop boven. Maar dat wordt dan meteen een heel intro. En de jammerlijke realiteit is dat er dan niet geklikt wordt. Als je wil dat mensen je stukken lezen, moet je statements maken en zo kort en bondig mogelijk communiceren. Omdat ik me in mijn artikel toch voornamelijk richt op het gros van de mannen, heb ik voor deze titel gekozen. Ik maak me daarmee inderdaad schuldig aan generalisatie. Daarvoor mijn excuus. Bedankt voor het opkomen voor deze groep mannen.

      • Danny op 18 oktober 2017 om 11:51

        Bedankt voor het begrip! De termen aan beide zijden van de echte scheidslijn zijn inderdaad wellicht nog niet uitgevonden, sexisten/feministen klinkt te polariserend, conservatieven/progressieven is ook wellicht onderhevig aan dezelfde generalisering. Ik ben blij het in de tekst genuanceerd te zien in ieder geval. Dat is zeker een goed voorbeeld naar andere media toe.

        • Johanna Nolet op 18 oktober 2017 om 14:16

          Dankjewel Danny en wat die polariserende begrippen betreft maak je een goed punt.

  6. Tyche op 18 oktober 2017 om 11:32

    Jeetjemina wat een goede blog

    • Johanna Nolet op 18 oktober 2017 om 11:39

      <3 <3 <3!!!

  7. Benthe op 18 oktober 2017 om 18:43

    Ik ben heel tevreden dat deze discussie nu is ontstaan. Er zijn zoveel verschillende perspectieven op dit onderwerp, er is ook veel weerstand om er over te spreken, maar dat er nu over wordt gesproken is belangrijk!

    Graag wil ik iedereen die dit leest wel even attenderen op de oorspronkelijke persoon achter deze campagne, als je op mijn link klikt vind je hier meer informatie over. Ik denk dat het belangrijk is dat we allemaal inzien dat deze dame al 10 jaar met deze campagne bezig is en iets met ‘credit where credit is due’

  8. Kees Schouten op 18 oktober 2017 om 20:32

    Ik ben een oudere man en ik ga beslist niet roepen dat wat jij schrijft, niet op mij van toepassing is (geweest)
    Wat je je wel moet realiseren is dat een gedrags verandering, zoals jij voorstaat geen kwestie van weken is , maar dat gaat jaren duren
    Verder viel het me op dat we naar de dames moeten luisteren, maar niet in discussie mogen gaan.
    Dat laatste vindt ik niet juist De dames van deze tijd staan heus wel hun mannetje.

    • Johanna Nolet op 19 oktober 2017 om 12:49

      Helemaal mee eens Kees! Dank voor je scherpe blik. Wat ik bedoel daar is luisteren en vragen stellen in plaats van ‘meteen’ de discussie aan te gaan. Want dat zie ik heel veel gebeuren. Maar een discussie is natuurlijk juist goed, daar leren we allemaal meer van. Ik heb daarom het woordje ‘meteen’ er even tussen gezet. 🙂

  9. Mark Ligthart op 18 oktober 2017 om 21:32

    Ik kan me er helemaal in vinden. Respect voor al die vrouwen die dit uiten. Verdrietig van al het leed en ongelijkheid. Het is hoog tijd dat we met z’n allen, natuurlijk ook ik, een stap in onze ontwikkeling naar heelheid zetten.

    • Johanna Nolet op 19 oktober 2017 om 12:50

      Dankjewel Mark!

  10. Michel op 19 oktober 2017 om 05:16

    Ik kan mij helemaal in de blog vinden. In de gesprekken kan het helpen om bewust te zijn van het verschil tussen oorzaak (bijv de ongelijkheid, opvoeding etc) en gevolg (fysiek en of emotioneel leed, woede, verdriet).

    Verder roept bij mij het ‘moeten’ in de titel geen weerstand op, maar ik kan mij voorstellen dat dit voor velen mannen niet geldt, en wellicht behoren deze JUIST tot de “doelgroep” ….. 🙂 Hierdoor verklein je mogelijk de kracht en het doel van je bericht, namelijk bewustwording en een omgeving waarin enerzijds de slachtoffers ruimte krijgen voor hun erkenning en verwerking van het aangedane leed en anderzijds voorkomen van toekomstige (on)bewuste intimidatie / misbruik (fysiek EN psychisch).

    • Johanna Nolet op 19 oktober 2017 om 12:51

      Ja…. Goeie. Ik kan daar helaas nu niks meer aan doen. :-s Maar ik neem ‘m mee voor de volgende keer Michel! Dank voor je hulp!

  11. Barbara op 19 oktober 2017 om 08:52

    Ha Johanna, ik heb er moeite mee dat je de blog aan mannen richt. Daarmee lijkt het alsof seksueel geweld te voorkomen is met een andere opvoeding.
    En dat zou betekenen dat het probleem nog niet serieus genoeg wordt genomen. Aanranding en verkrachting zijn geweldsdelicten die zoals je al noemde, eigenlijk niets met seks te maken hebben. Ik denk dat als je dat logisch uitwerkt, seksuele intimidatie ook geweld is. Het woord intimidatie geeft immers al aan waar de schoen wringt?
    Als we als maatschappij serieus naar dit probleem willen kijken moeten we volgens mij focussen op de kern van de zaak. En dat is geweld. En van geweld is het helemaal niet vaag of dat misschien toch gewenst zou kunnen zijn, of uitgelokt door verkeerde kleding of gedrag. Het legt het probleem op het bord waar het zou moeten liggen, namelijk van de pleger/ dader.

    • Johanna Nolet op 19 oktober 2017 om 12:54

      Dit vind ik zo’n mega goed punt. Iemand maakte ‘m ook al op mijn instagramprofiel. Echt een eye-opener voor mij. Niet zozeer ’t het richten op mannen (dat was van mij uit voor nu even een bewuste keuze en ik heb ook ruimte open gelaten in de blog om ‘m om te kunnen draaien), maar het punt dat het hier om geweld gaat wat niks met seks te maken heeft, dus dat we het ook niet zo moeten noemen. Dat wordt het veel duidelijker. Dankjewel voor dit inzicht!

  12. Arie Vellekoop op 19 oktober 2017 om 13:28

    Johanna, ik heb je blog gelezen. Lees vele positieve reacties. Toch van mij, ja, ik ben een man, een kritische reactie.

    Je stuk staat vol met generalisaties. In vele kan ik mij niet vinden. Zal er een paar voorbeelden van geven:
    1. Heren, jullie zijn opgegroeid in een samenleving die vrouwen ondergeschikt stelt aan mannen.
    Ik ben niet opgegroeid en opgevoed in een samenleving die vrouwen ondergeschikt maakt aan mannen. Ik ben opgegroeid en opgevoed in een samenleving die er naar streeft om vrouwen en mannen gelijkwaardig te zien en gelijke kansen te geven.

    2.Door hen minder te betalen;
    Al vele jaren worden salarisschalen bij de overheid alsook bij vele bedrijven bepaald door zogenaamde functiewaarderingssystemen. Deze functiewaarderingssystemen zijn gender neutraal. Gelijk werk wordt via deze systemen gelijk betaald. Er wordt daarbij geen onderscheid gemaakt tussen vrouwen en mannen.

    3. Geen leidende functies te geven;
    Ik heb in mijn leven vele verschillende leidingevenden gehad. Zowel mannen als vrouwen. En om eerlijk te zijn, van al die leidinggevenden vond ik de vrouwen beter dan de mannen.

    3. Door hen op het uiterlijk te beoordelen en minder oog te hebben voor hun (sport)prestaties;
    Mensen beoordelen elkaar op zowel uiterlijke als innerlijke factoren. Daar is mi niets mis mee. Ook vrouwen beoordelen mannen oa op hun uiterlijk. De uiterlijke beoordeling staat echter los van (sport)prestaties. Ik zie het verband niet.

    4. Door mannen maar twee dagen vaderschapsverlof te geven, waardoor de zorg voor een baby onmogelijk gelijk verdeeld kan worden;
    Hier heb je een punt. Ben het met je eens dat we dit moeten veranderen. Is de politiek dan ook mee bezig.

    5. Door vrouwen naakt, soms zelfs zonder hoofd, op reclameborden tentoon te stellen, als lokkertje voor de portemonnee. Dit maakt dat jullie onbewust geïndoctrineerd zijn met het idee dat wij bestaan voor jullie plezier. Voor het voeden van jullie eigenwaarde en imago.
    Ook mannen worden naakt afgebeeld in reclames. Met dat laatste heb ik geen enkel probleem. Je mag ons mannen zien als lustobject. Ik vind het naakte menselijk lichaam prachtig om te zien. Zowel van mannen als van vrouwen. Door de eeuwen heen zijn er dan ook prachtige afbeeldingen gemaakt van zowel vrouwen als mannen. Dat leidt echter niet tot de idee dat vrouwen bestaan voor ons plezier. Voor het voeden van onze eigenwaarde en imago.

    Met respect voor de moed die je hebt om het stuk te schijven vind ik je het ongenuanceerd. En let wel, ik ben tegen seksueel misbruik, tegen ongewenste intimiteiten, tegen aanranding en verkrachting. Laat daar geen misverstand over zijn. Als iemand nee zegt, man of vrouw, dan is het nee. Maar als iemand naar mij kijkt, man of vrouw, en mij leuk vindt, aantrekkelijk vindt of seksueel van mij opgewonden kan raken, dan mag dat. Daar zal ik mij niet door geintimideerd voelen. Dat jij dat wel zo voelt kan ik begrijpen. Maar maak mij niet verantwoordelijk voor jouw gevoel. Op mijn gedrag mag je me aanspreken.

    Je stelt dat we elkaars grenzen moeten respecteren. Daar ben ik het mee eens. Met deze reactie geef ik een grens aan. Ik hoop dat je, en ook anderen die mijn reactie lezen, die kan respecteren.

    Verder heb ik bewondering voor alle vrouwen die de moed hebben zich te laten horen via de #metoo.

    Hartelijke groet, Arie Vellekoop

    • Johanna Nolet op 19 oktober 2017 om 23:22

      Hoi Arie,

      Met respect voor de moeite die je hebt gedaan om al je punten uiteen te zetten, het is heel makkelijk praten en het is ook nog eens niet waar. Jij dealt niet dagelijks met de negatieve gevolgen die ik in mijn blog beschrijf en je negeert ook nog eens de feiten. Bijvoorbeeld: het feit dat jij een vrouwelijke leidinggevende hebt, betekent natuurlijk niet dat leidinggevende functies hemelsbreed fifty-fifty over man en vrouw verdeeld zijn.

      Ik kan de wereld ook van een positieve kant bekijken. Dat is vrij makkelijk. Daar kies ik dan ook dagelijks voor, anders is het ook zo wat. Maar dat doe ik nu even niet. Nu beschrijf ik de rauwe realiteit. Een realiteit waar genoeg bewijs voor is en die door heel veel andere vrouwen gedeeld wordt. Jij kunt daar twee dingen mee doen: je kunt dat van ons aannemen, ook al zie en ervaar jij het niet zo. Of je kunt doen alsof we gek zijn.

  13. Richie op 19 oktober 2017 om 22:34

    Door wie zijn al die ‘vreselijke’ mannen dan opgevoed. Ga is kijken bij onderzoeken over narcistische en dominante moeders en de gevolgen voor hun zonen…je hoeft niet heel ver weg te kijken voor zeer recente voorbeelden. Geeft daar is antwoord op beste Johanna

    • Johanna Nolet op 19 oktober 2017 om 23:09

      Hoi Richie,

      Ik zeg nergens dat al deze mannen ‘vreselijk’ zijn, dat maak jij ervan. Narcisme is een heel andere kwaal. Al deze mannen zijn in de meeste gevallen gewoon goeie gasten die bepaald gedrag hebben aangeleerd in onze maatschappij en niet begrijpen wat voor een effect dat gedrag op vrouwen heeft. Ze bedoelen het niet slecht en daarom leg ik het ff uit. Zodat ze er iets van op kunnen steken en we samen verder kunnen komen.

  14. Niels op 20 oktober 2017 om 14:57

    Super interessant blog. Dank je wel.

    “vragen te stellen en te luisteren in plaats van meteen de discussie aan te gaan”

    Waar ligt de scheidslijn tussen compliment en intimidatie? Na het lezen van dit blog voelt zo’n beetje alles verkeerd. Echter, niet communiceren is ook geen optie.

    • Johanna Nolet op 20 oktober 2017 om 15:33

      Hoi Niels, wat een goeie vraag. De vraag die je jezelf moet stellen is, wat is jouw bedoeling met dat compliment? Is het een vrouw een boost in haar zelfvertrouwen te geven? Dan ga je ervan uit dat zij daarop zit te wachten. Dat ze jou daarvoor nodig heeft. Dat is ondermijnend. Is het om contact te maken? Dan geef je eigenlijk niks, dan kom je halen. Je wil iets van haar. Je wil aandacht.

      In een setting waarbij je intiem fysiek contact met elkaar aangaat, is het een ander verhaal. Dan kun je je bewondering uiten voor haar billen en haar borsten en haar alles! Maar ook dat ligt gevoelig! Als een man zo geil wordt dat hij alleen nog maar billen en borsten lijkt te zien, voel ik me als mens ook niet gezien. Dan gaat het blijkbaar om mijn lichaam en is mijn karakter, waar ik me écht mee identificeer, inwisselbaar. Blijkbaar doe ‘ik’ er niet toe.

      In elke andere situatie is een compliment op het lichaam voor de meeste vrouwen ongewenst. Sommige vrouwen zullen misschien positief reageren. Omdat ze jou geen slecht gevoel willen geven. Of omdat hun eigenwaarde misschien wel van jouw compliment afhankelijk is. Maar dat heeft eerder te maken met een gebrek aan zelfliefde, dan met de wezenlijke waarde van jouw compliment.

      Er is op zoveel andere manieren contact te maken met elkaar. Daarvoor hoef je niet te laten weten wat jouw waardeoordeel over haar lichaam is. Vind je dat, als je erover nadenkt, ook niet ontzettend raar? Dat lichaam is slechts een huls, dat hebben we gewoon gekregen en daar hebben we niet zo gek veel invloed op. We zijn als mensen zoveel meer. Als je je waardering wil uitspreken voor een vrouw, benoem dan wat je mooi vindt aan haar karakter, aan hoe ze in het leven staat, de energie die ze uitstraalt. Dingen die haar, háár maken.

      Heb ik hiermee je vraag beantwoord?

      • Niels op 20 oktober 2017 om 16:42

        Hoi Johanna,

        Dank je wel voor je antwoord.

        Ik ben iemand die graag complimenten geeft. Er wordt vandaag de dag veel te veel op elkaar gemopperd. Een beetje gemeende positiviteit maakt de wereld zoveel mooier.

        Complimenten maken over lichaamsdelen is natuurlijk uit den boze, maar er hangt voor mij nog wat mist in de lucht.

        Een van mijn vrouwelijke collega’s is naar de kapper geweest/heeft nieuwe schoenen gekocht. Ik vind het dan niet meer dan attent om te zeggen: “Goh, wat een leuk kapstel/leuke outfit. Die kleur staat je goed!”

        Ja, die opmerking plaats ik om iemand een goed gevoel te geven, om iemand te bevestigen, maar is het dan fout? Hoe moet ik het dan zeggen? Feitelijk maak je ook een opmerking op een uiterlijkheid. Snap je?

        • Johanna Nolet op 20 oktober 2017 om 17:21

          Hey Niels,

          Wat leuk dat je dat doet. Ik hou ook heel erg van complimenten geven en op een positieve manier contact maken, dus ik snap je helemaal. Ik vind de dingen die je nu noemt inderdaad niet echt gericht op het lichaam, maar op iemands stijlkeuze. Wat weer een uiting is van iemands identiteit. En het klinkt ook alsof je het uit pure enthousiasme en liefde doet. Dat je de wereld zo een stukje mooier wil maken. En niet omdat je uit bent op meer. Daar lijkt mij niks mis mee. En toch zou ik de ‘wat zie je er goed uit’ vervangen voor iets specifieks, zoals ‘wat straal je’. Waardoor het duidelijk is dat je haar niet op haar lichaam beoordeelt.

          • Aschatan op 24 oktober 2017 om 10:18

            Arie, Ik heb respect voor het feit dat je reageert. Ik zou op al je opmerkingen terug kunnen reageren maar ik heb besloten er een te pikken om dat dit volgens mij de kern van de problematiek behelst. In je betoog mist mijn inziens een heel belangrijk detail. De actie die volgt op “Maar als iemand naar mij kijkt, man of vrouw, en mij leuk vindt, aantrekkelijk vindt of seksueel van mij opgewonden kan raken, dan mag dat. Daar zal ik mij niet door geintimideerd voelen.” Nee want als het hier alleen om een vaststelling gaat heb je er geen last van. Als het goed is wordt dat niet geuit. En als het wel geuit wordt, dan hoop ik dat dit gebeurt met een leuke openingszin of een prettig gesprek.

            Er wordt aandacht gevraagd voor de ongewenste stap die erop volgt. Psst schatje, of wat heb je een lekker strak truitje aan. En die je bij niet reageren Kankerhoer noemen. Over klasgenoten die na afloop van een schoolavond waarbij je met 5 meiden terug naar huis fietst, je van de weg proberen te duwen omdat een van hen weigerde op de avances van een van de heren in te gaan. Over de manager op je werk die net even iets te dicht achter je komt staan bij het kopieer apparaat en dan per ongeluk de zijkant van je borst aanraakt omdat hij iets moest pakken. Over de rijleraar die net ff iets te vaak zijn hand op je knie als je je eerste rijles krijgt (en ga maar bewijzen het niet per ongeluk was). En dan heb ik het nog niet over de opmerkingen die gemaakt worden met referenties naar je lijf. Intimidatie behelst een negatieve actie. En hoezeer ik je feedback ook waardeer, mijn aanname is dat je van dit soort acties niet veel last hebt gehad.



  15. Corinne Sprenger op 21 oktober 2017 om 13:40

    Hai Johanna,

    Ik herken mezelf hier erg in. Het heeft me gemotiveerd er iets over op #metoo te zetten: Dank je wel!
    Ik heb niet zo zeer het idee dat het aan macht ligt als wel aan het dierlijk instinct wat allemaal in ons is.
    Ik zie het als een stuk in ons wat bewust probeert te worden. Net zoals de reactie om het te verzwijgen. We gaan nu allemaal veel meer voelen, dus worden we meer bewust van wat we allemaal doen.

    • Johanna Nolet op 24 oktober 2017 om 12:30

      Mooi Corinne…

  16. Michel op 23 oktober 2017 om 18:48

    Voor wat betreft de complimenten hebt je natuurlijk gelijk Johanna. Er honderden complimenten te maken zijn die niets met het uiterlijk of vrouw/man zijn te maken hebben, namelijk als je het hebt over kwaliteiten, vaardigheden etc etc (kortom alles wat niets met het uiterlijk te maken heeft, maar met je mens-zijn.

    • Johanna Nolet op 24 oktober 2017 om 12:30

      Ja precies. 🙂

Laat een reactie achter





Wat ik over mijn vader leer -en dus over mezelf- vijf jaar na zijn dood

Door Johanna Nolet 11 december 2017

Verder lezen