Wat ik over mijn vader leer -en dus over mezelf- vijf jaar na zijn dood

Door Johanna Nolet 11 december 2017

Ik wilde vroeger drie dingen worden toen ik klein was: Oprah, zangeres en kinderbeschermer. Die drie dingen lijken wat willekeurig, maar hebben veel met elkaar gemeen: Ik wilde iets kunnen betekenen voor de wereld. (Okè, en ik wilde naast de kerstman in zijn slee zitten, liedjes zingen en over de daken schreeuwen: Ho! Ho! Ho! You get a friend! You get a roof! You get a family!) Dat heb ik van mijn vader. Die drang om het lijden van anderen te verlichten, heeft hij me niet alleen genetisch doorgegeven. Hij heeft me er ook, met zijn daden, toe geïnspireerd. In onze dagelijkse keuzes, klein én groot, tonen we ons karakter. En mijn vader offerde zichzelf regelmatig op voor het grote geheel.

Hoewel ik, juist door mijn vader zo van dichtbij te hebben kunnen observeren, van mening ben geworden dat we onze eigen mentale en fysieke gezondheid nooit moeten willen opofferen voor het welzijn van anderen -omdat dit slechts de illusie van onbaatzuchtigheid creëert, met onderhuidse verwachtingen en een negatieve spiraal van afhankelijkheid tot gevolg- denk ik wel constant na over hoe ik mijn leven zó invulling kan geven dat het niet alleen mijzelf, maar ook de wereld dient. Wat ík, Johanna Nolet, kan delen met de mensen om me heen.

Vaak delen we lege cadeautjes uit van datgene waar we zelf naar hunkeren. In de hoop precies datgene van de ander terug te krijgen. Maar de vraag die we onszelf eigenlijk zouden moeten stellen is; waar heb ik meer dan genoeg van? En wie kan ik daar een plezier mee doen? Ik denk hierover na. Want wat ik van mijn vader geleerd heb, is dat we allemaal het verschil kunnen maken. En dat één genereus gebaar, hoe klein of groot ook, een domino effect van onvoorspelbare proporties kan hebben.

Het schoonmaak schema dat hij in onze flat ophing, bijvoorbeeld, zorgde niet alleen voor een schoon trappenhuis, maar ook voor een wekelijkse ontmoeting tussen onze geïsoleerde, multiculturele buren. Zijn betrokkenheid en oeverloze strijdvaardigheid zorgde voor een snelheidsdrempel in onze straat; voor het behoud van de postbussen in onze wijk; voor olifant-bestendige huizen in Sri Lanka; een veilig en warm tehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen en last but not least; voor een flinke hak in het imago van een bevreesde sekteleider, die het vertrouwen beschaamde van vele kwetsbare jongvolwassenen, waaronder die van mijn eigen ouders.

Mijn vader was een activist. Hij was iemand die het graag opnam tegen de grotere machten en voor kwetsbare zielen. Hij was een gevoelige man met duidelijke waarden en kwam altijd terug op zijn fouten. Hij was verre van perfect, altijd op zoek naar bevestiging, maar met de beste intenties. Samen met mijn moeder bewandelde hij een immaterialistisch, creatief en simpel bestaan. Waarbij zij zich niet lieten leiden door de norm, maar door wat in elk moment juist voelde voor hen.

Vandaag, precies vijf jaar na zijn overlijden, denk ik dat mijn vader maar één missie had: aan het einde van de dag wilde hij zichzelf  in de spiegel aan kunnen kijken. Daarom was zijn leven succesvol. Hij stond zichzelf niet toe keuzes te maken ten nadele van anderen en wilde helpen waar hij kon. Wat ik vroeger dus eigenlijk wilde worden, was mijn vader. Het enige verschil is dat ik dat niet wil doen ten koste van mezelf. En dat ik strijd voor een wereld waarin ‘goed zijn voor anderen’ een natuurlijk gevolg is van ‘goed zijn voor jezelf’.

Mijn vader was mijn morele kompas. Een onbetaalbaar cadeau. Dat kompas draag ik altijd bij me, naast dat van mezelf. En dat kompas draagt mij nu op te zeggen: Ho! Ho! Ho! You get my love! You get my love! You get my love! 

† Hans Nolet – december 2012

Johanna Nolet is coach, schrijver en spreker. Zij nodigt mensen uit om het voorbeeld te zijn dat ze zelf nooit gehad hebben. Ze is oprichtster van de populaire blog Geen Bekende Vrouwen en spreekt over zelfliefde in werk en relaties. Op de hoogte blijven? Like GBV op Facebook en volg Johanna op Instagram voor dagelijkse inspiratie.

Pssst… Wil je geen blog missen? Klik hier

8 reacties

  1. Mariëlle op 11 december 2017 om 18:07

    Ben er stil van… prachtig geschreven! Ik kende je vader en dit heb ik nooit van hem geweten. Bijzonder om te lezen. Sterkte in deze moeilijke periode.



  2. Edith op 11 december 2017 om 20:25

    Wat een mooi inzicht. Mijn vader is toevallig ook vorige week precies vijf jaar geleden overleden. Hij kon erg slecht tegen onrecht, iets wat ik gan hem heb overgenomen. Maar ook ik heb het genuanceerd, door niet meer gefrustreerd te raken als ik zie dat ik er geen invloed op kan uitoefenen. Door de situatie dan te accepteren en er lering uit te trekken.



  3. Annelies op 11 december 2017 om 20:35

    Opgegroeid in een gezin waar een compleet ander kompas ter hand werd/word genomen. Toch struggelen met zelfde vraagstukken. Fijn om je te volgen. Ik ben 47 en vind antwoorden en er ontstaan nieuwe vragen. Soms lastig maar steeds dichter bij mezelf. Mijn eigen koers varen, steeds vaker zelf aan het roer en dat voelt goed.



  4. Annelies op 11 december 2017 om 20:36

    Opgegroeid in een gezin waar een compleet ander kompas ter hand werd/word genomen. Toch struggelen met zelfde vraagstukken. Fijn om je te volgen. Ik ben vind antwoorden en er ontstaan nieuwe vragen. Soms lastig maar steeds dichter bij mezelf. Mijn eigen koers varen, steeds vaker zelf aan het roer en dat voelt goed.



  5. mma op 11 december 2017 om 21:37

    Jo, wat mooi, wat fijn XX



  6. Robert Nolet op 11 december 2017 om 22:53

    Mooi beschreven Johanna. Het is onvoorstelbaar dat Hans er al vijf jaar niet meer is!



  7. Sascia op 12 december 2017 om 09:36

    Liefde! <3



  8. Marit Karssens op 12 december 2017 om 11:18

    Mooi!



Ik wil voor altijd in ‘de weg’ naar ‘het doel’ blijven leven

Door Johanna Nolet 7 maart 2018

Verder lezen